Dorota z bloga Nie zawsze poprawne zapiski Dee zaproponowała nowy projekt - Alfabet mojej emigracji. Zdecydowałam, że jest to super sposób na spojrzenie na moją już prawie czteroletnią nieobecność w Polsce, czasem będzie to spojrzenie trochę cierpkie i smutne, ale będzie to szczera opowieść o tym co się wydarzyło. Poza tym ożywi to trochę mojego bloga, który jest przeze mnie ostatnio zaniedbywany.
Wpisy będą publikowane dwa razy w tygodniu - w poniedziałki i czwartki. W związku z długim weekendem jestem trochę w tyle, więc szybko nadrabiam. Dzisiaj literka A.
A jak Ameryka
Mój nowy dom - Ameryka. Wielka, pełna możliwości, zróżnicowana, niebezpieczna, szybka, optymistyczna, gotowa na wszystko, popularna, sztuczna, dla wielu destynacja marzenie... i pewnie wiele by można jeszcze dodać. Ale opis powyżej to jak na razie Moja Ameryka. Napisałam także, że jest moim nowym domem, ale fizycznie. Duchowo zdecydowanie jeszcze jestem po drugiej stronie Atlantyku.
Do Miami przyjechałam w lutym tego roku. O przeprowadzce rozmawialiśmy z moim M. prawie przez rok. On dostał propozycję relokacji w ramach swojej firmy. Dyskusje były długie, były kartki za i przeciw, było rozmyślanie. Za zwyciężyło - dlaczego? Bo "teraz albo nigdy". Z pewnością jest to wielka zmiana dla nas, ale i wielka szansa. Do wielu rzeczy jeszcze nie mogę się przyzwyczaić, za inne uwielbiam Amerykę. Staram się, aby nasz tymczasowy (plan jest 2 lata) pobyt tutaj był pełen odkryć i poznania Stanów od jak najlepszej strony. Nie zawsze jest mi tutaj łatwo, czasem nie mogę pojąć, że wszyscy tutaj muszą prowadzić samochód, albo że broń jest dostępna na wyciągnięcie ręki (prawie) dla każdego. Ten kraj jest dla mnie wciąż zagadką, wciąż się dziwię niektórym zdarzeniom. Moja lista określeń Ameryki będzie się z pewnością wydłużać, może aż do momentu kiedy powiem sobie "Odkryłam Amerykę!"
Kiedy czytam w lokalnej prasie, że jesteśmy na trasie huraganu, moje serce na chwilę zwalnia, z szeroko otwartymi oczami czytam artykuł - czy huragan nas ominie? Czy będziemy się musieli ewakuować? Czy przez kilka dni będziemy przez okna patrzeć jak palmy uginają się pod silnym wiatrem, a ulicami spływają rzeki wody?
Ostatni huragan, który nawiedził południową Florydę to huragan Katrina w 2005 roku. To ten sam huragan, który zniszczył Nowy Orlean. W 1992 roku w obszar połudnowej Florydy uderzył huragan Andrew, który był jednym z najsilniejszych huraganów, które uderzyły w Stany Zjednoczone. Był huraganem 5 stopnia, z wiatrem dochodzącym w porywach do 280 km/h.
Jeśli chcecie zobaczyć zdjęcia zniszczeń pohuraganowych z południowej Florydy, zajrzyjcie na stronę lokalnej gazety Miami Herald tutaj.
Czemu o tym piszę? Właśnie wczoraj Narodowe Centrum Huraganowe wydało ostrzeżenie o burzy topikalnej formującej się na Atlantyku w okolicach Wysp Nawietrznych (Leeward Islands, w których skład wchodzą m.in. Gawdelupa, Dominika, Barbados, Grenada etc.) na Morzu Karaibskim. Burza została nazwana Erika i myślę, że będzie to jedno z najczęściej powtarzanych imion w najbliższych dniach. Na razie jest to wciąż burza tropikalna, niestety modele meteorologiczne przewidują, że może zamienić się w huragan 1 stopnia kiedy dotrze do południowej Florydy.
Po huraganie Katrina w niektórych częściach Florydy prądu nie było przez dwa tygodnie a sieć komórkowa nie działała przez 4 dni. Zniszczenia na południu Florydy zostały oszacowane na 523 mln dolarów, a na tym obszarze zginęło 14 osób. Jest się czego bać.
Zaczęłam czytać i pisać o tym, żeby oswoić trochę lęk. Już w czerwcu otrzymaliśmy list ze Sztabu Kryzysowego w Miami, żeby wcześniej przygotować się na ewentualną ewakuację - czyli mieć plan gdzie uciekać oraz przygotować niezbędne produkty żywnościowe oraz wodę. Co prawda jakieś dwa tygodnie temu zostało wydane podobne ostrzeżenie dotyczące burzy tropikalnej Danny (pierwsze ostrzeżenie w tym sezonie), ale ta kompletnie osłabła i nie klasyfikuje się już nawet jako burza tropikalna.
My przygotowaliśmy naszą wyprawkę ewakuacyjną zgodnie z zasadami z Federalnej Agencji Zarządzania Kryzysowego, tutaj informacje co powinno zostać przygotowane. Na maile otrzymuję również powiadomienia o potencjalnych zagrożeniach pogodowych. Z niepokojem śledzę stronę Narodowego Centrum Huraganowego, gdzie pojawiają się najświeższe informacje na temat Eriki. Może martwię się na zapas, ale wolę być przygotowana na najgorsze i odetchnąć z ulgą jeśli Erika okaże się łaskawa.
A to jak Erika może się rozwinąć wygląda aktualnie tak: (źródło: http://www.nhc.noaa.gov/graphics_at5.shtml?5-daynl#contents)
Erika z kosmosu, zdjęcie NASA
(źródło: http://phys.org/news/2015-08-nasa-tropical-storm-erika-approaching.html)
Moje ukochane miejsce to Łódź, to ulica Piotrkowska, gdzie zostawiłam swoje serce (i niejeden wieczór), gdy wyjeżdżałam z Polski. Nigdy wcześniej i nigdy potem nie znalazłam takiej ulicy. Łódź to moje miasto w którym spędziłam prawie trzydzieści lat życia, gdzie są moi bliscy i przyjaciele. Wiele razy czytałam, że Łódź jest brzydka, że to przedsionek Warszawy, że tutaj się nic dobrego nie dzieje. A ja uważam dokładnie odwrotnie! Dla mnie Łódź jest jednym z ciekawszych miast w Polsce, to tutaj narodził się wspaniały Fotofestiwal, zaczęły odbywać się pierwsze Fashion Week w Polsce i to tutaj ma miejsce niezwykle ciekawy Festiwal Kinetycznej Sztuki Światła.
Ulica Piotrkowska, czyli oś Łodzi, centrum Łodzi czy pępek Łodzi... Ja zaczynam mój spacer od Placu Wolności, jeśli mam chwilę wolną to idę do Muzeum Kanału "Dętka" - przejść się w łódzkim kanale, udostępnionym dla zwiedzających w 2008 roku. Jest tam gablota, ze "skarbami" znalezionymi podczas czyszczenia kanału i przygotowywania go dla zwiedzających. Lubię zastanawiać się kim mogła być osoba, która zgubiła guzik, broszkę czy zegarek...
Wewnątrz "Dętki"
Potem zatrzymuję się przy Piotrkowskiej 3, gdzie znajduje się Pasaż Róży, łódzki podwórzec przyozdobiony pociętymi, nieregularnymi lusterkach, zaprojektowany i wykonany przez Joannę Rajkowską. Pomimo, że jest to nowy punkt na Piotrkowskiej, wiem że będę tam wracała kiedy tylko będę miała możliwość. Podwórko wygląda najpiękniej w słońcu, kiedy lśni światłem odbitym z lusterek. Do poczytania więcej o projekcie na stronie Joanny Rajkowskiej: Pasaż Róży.
Piotrkowska to też ślady łódzkiej historii, i tak na przykład na skrzyżowaniu Piotrkowskiej i Jaracza (około numeru 34) na budynku umieszczona jest budka, gdzie do końca lat 50tych stał milicjant i kierował ruchem (pierwsze skrzyżowania w Łodzi z sygnalizacją świetlną zaczęły być projektowane w latach 50tych XX wieku). Choć do jego zadań należało nie tylko kierowanie ruchem, ale także zapisywanie numerów rejestracyjnych samochodów, których kierowcy łamali przepisy.
Zawsze zatrzymuję się pod kamienicą na Piotrkowskiej 86. Widać ją z daleka - jest bordowo-musztardowa, zwana kamienicą "pod Guttenbergiem", gdyż rzeźba wynalazcy druku zdobi fasadę tego budynku. A czemu akurat Guttenberg? Gdyż właścicielem budynku był łódzki drukarz Jan Petersigle, wydawca m.in. Lodzer Zeitung.
Jest to dla mnie jedna z piękniejszych łódzkich kamienic. Wiem, że jeszcze wiele czeka na remont i powrót do wyglądu z czasów świetności, ale wydaje mi się, że bardziej dostojnej kamienicy nie mamy.
Dokładnie po drugiej stronie ulicy stoi Miś Uszatek. Pomnik jest częścią projektu "Łódź bajkowa", który ma na celu stworzyć szlak turystyczny śladami łódzkich bajek tworzonych przez łódzkie Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For (można jeszcze zobaczyć - Małego Pingwina Pik-Poka, kota Filemona i Bonifacego i kilka innych postaci, więcej informacji tutaj)
Łodzianie dbają, żeby Miś Uszatek nie marzł w zimie
Przysiadam też z Julianem Tuwimem na jego ławeczce, mieszczącej się tuż przy numerze 102. Julek ma świecący nos - podobno potarcie jego nosa przynosi szczęście na maturze.
A do posłuchania "Spóźniony słowik" w interpretacji Doroty Miśkiewicz i kwartetu Kwadrofonik
A jak już jestem w okolicy to idę na najlepszą szarlotkę w mieście w Cafe Verte (Piotrkowska 113/115 w bramie). Najlepiej smakuje w towarzystwie najlepszych przyjaciół. A dalej? Może do kina Charlie (Piotrkowska 203/205), a może na kolację i tańce do OFF Piotrkowska? Gdziekolwiek pójdę na Piotrkowskiej to i tak wiem, że nie będę się nudzić.
*tłum. z gwary łódzkiej: kup bilet miesięczny i pojedź na pętlę po chleb turecki z rodzynkami i bagietkę bułkę paryską (oczywiście):)
Chcesz pomóc? Wakacyjny projekt dedykujemy akcji "AUTOSTOPEM DLA HOSPICJUM" - Przemek Skokowski wyruszył autostopem z Gdańska na Antarktydę, by zebrać 100 tys. zł. na Fundusz Dzieci Osieroconych oraz na rzecz dzieci z Domowego Hospicjum dla dzieci im. ks. E. Dutkiewicza SAC w Gdańsku. Na chwilę obecną brakuje 35 tys. Jeśli podoba Ci się nasz projekt, bardzo prosimy o wsparcie akcji dowolną kwotą. Więcej info: https://www.siepomaga.pl/r/autostopemdlahospicjum
Jest taka część Miami do której bardzo lubię wracać. Może dlatego, że przypomina mi trochę rodzinne okolice? A może dlatego, że jest to wolna część tego miasta - pełna wspaniałego graffiti, galerii sztuki i artystów.
Są takie dni, kiedy wszystko jest źle i na opak. Kiedy najchętniej schowałabym się gdzieś pod stołem i nie kontaktowała się ze światem zewnętrznym. Wtedy wracam myślami do wspomnień, które dają mi poczucie bezpieczeństwa. Nazywam je bezpiecznymi miejscami. Są tam smaki, zapachy, dźwięki.
Jedno z najsilniejszych wspomnień to kuchnia moich rodziców, mała (w bloku z wielkiej płyty), szafki obite są boazerią, podścianą stoi drewniany stół, a przy stole cztery krzesła drewiane, dość ciężkie. Jedno było popsute - wypadała jedną noga jak się je podnosiło. Na stole leży cerata, chyba w żółto-białą kratkę. Nad stołem wisi żółta, duża lampa. W tle szumi radio, pewnie Program Pierwszy Polskiego Radia. Ja mam około 12 lat, jest listopad, za oknem jest ciemno, chyba pada deszcz. Mama smaży naleśniki na starej przypalonej patelni (ale podobno najlepszej!). Gdzieś w kącie mruczy czajnik elektryczny. Ja przygotowuję herbatę - taką bardzo gorzką, taką od której buzia się wykrzywia, bo jest taka cierpka. Ale naleśniki będą słodkie, nawet bardzo. Herbata będzie w wielkich kubkach, białych w czerwone kropki. Czekamy z bratem na naleśniki, przed nami brązowe talerze i cukier w niebieskiej, lekko obtłuczonej cukiernicy. Pierwszy naleśnik! Sypię dużo cukru i zwijam naleśnik w rulon. Jem i popijam gorącą, gorzką herbatą. Do tej pory pamiętam ten smak...
Może to nie jest jedno wspomnienie, może to kilka wieczorów nałożonych na siebie...? Ale to moment bezpieczeństwa. Kiedy nie czuję się pewnie 'idę' do tej kuchni, gdzie mama stoi przy piecu, a ja siedzę jak na szpilkach w oczekiwaniu na ciepły naleśnik na moim talerzu.
Kolekcjonuj wspomnienia, a nie rzeczy - tego wciąż bym chciała się nauczyć.
Niedługo miną już dwa miesiące od przeprowadzki. Powoli staram się organizować swoje życie tutaj, co nie idzie mi tak łatwo. Niestety. Pierwszy powód to taki, że nie mam prawa jazdy i jestem uziemiona w swojej okolicy, na szczęście jest to prawie centrum Miami, więc do sklepu spożywczego mam jakiś kilometr. Rozrywki dostępne na "wyciągnięcie nóg" to park oraz muzeum sztuki nowoczesnej (w miniony weekend wyrobiliśmy sobie karty członkowskie i przez rok mamy darmowy wstęp na wszystkie wystawy). Niedaleko jest również centrum handlowe zwane "Bayside", gdzie jest przeokropnie głośno, tłoczno i śmierdzi olejem z restauracji, których jest tam mnóstwo.
W tym tygodniu w Miami rozpoczął się festiwal muzyki elektronicznej "Ultra" i w parku przed tymże centrum handlowym ustawiono wielką scenę (jedną widzieliśmy, ale ogólnie jest ich chyba 3 lub 4). W zeszłym roku w festiwalu uczestniczyło ponad 165 tysięcy osób. Festiwal odbywa się w samym centrum miasta, ulice będą zablokowane i przez całą noc będziemy słyszeć "umcyk, umcyk". Ale niech się młodzież bawi. Byle byśmy mogli wyjechać z garażu w sobotę, bo oto w Miami odbywa się Miami Open (dla niewtajemniczonych: turniej tenisa) i udało nam się kupić bilety na mecz Novaka Djokovica (aktualnie najlepszego tenisisty świata). Oczywiście mój mąż chciał koniecznie zobaczyć Rogera Federera, ale ten zdecydował, że w tym turnieju nie weźmie udziału. Ja chciałam zobaczyć jakiś polskich przedstawicieli, ale wracamy tutaj do początku tego wpisu, czyli braku prawa jazdy...
Kilka fotograficznych migawek z ostatnich dwóch miesięcy
Widok na South Beach i port Miami
Znowu South Beach, tym razem bez słonecznych akcentów
Latarnia morska w parku stanowym Bill Baggs Cape Florida
Dziwnie zaczynać tego samego bloga od początku.
To już nie jest "czekoladowa" Szwajcaria, ale "fastfoodowa" Ameryka.
Muszę się nauczyć żyć i być według nowych reguł.
Będę powtarzać razem z wokalistką zespołu Boy: "This is the beginning, of anything you want..."
